Hjalmar Silberman (1954) is geboren en getogen in Amsterdam Oost. Werd na 12 ambachten en 13 ongelukken ambtenaar bij de gemeente Amsterdam. Werkte 40 jaar voor Amsterdam, was 38 jaar actief in de FNV vakbond ABVA/KABO, en 23 jaar Ondernemingsraad lid. Een zeer betrokken en maatschappij kritische persoonlijkheid met een mening. Het hart op de Amsterdamse tong en zeker geen blad voor de mond.
Dat en dergelijke openheid en directheid niet altijd in dank wordt afgenomen bleek toen de gemeente Amsterdam besloot hem na die 40 jaar loyaliteit en 3 jaar voor zijn pensionering te ontslaan op grond van zijn gedrag en manier van communiceren.

Kind van de protest generatie. Kwam in 1979 voor de gemeente Amsterdam werken. Net als zijn twee privé huwelijken, in 2016 scheidde hij voor de tweede keer na een relatie van bijna 30 jaar, is ook het huwelijk met de gemeente Amsterdam niet echt het gelukkigste.
Werkte zich op van stratenmakerhulpje met slechts lager onderwijs, via diverse functies, naar senior vergunningverlener op HBO niveau. Zijn actieve vakbondslidmaatschap en lid van de Ondernemingsraad hielpen enorm bij zijn ontwikkeling. Het maakt hem een zeer kritische, maar betrokken en sociale medewerker en collega.

 

Diezelfde gemeente Amsterdam ontslaat hem na 40 dienstjaren 3 jaar voor zijn pensionering. Hij botst enorm met zijn laatste twee leidinggevenden.  Dan volgt het juridische gevecht van 3 jaar van het individu tegen de overheid. Hij schreef er een boek over. Het tot in detail beschreven proces van bezwaar, rechtbank, en Centrale Raad van Beroep laat zien waarom de rechtspraak en ons rechtssysteem vandaag de dag zo vaak ter discussie staat. Terwijl hij degene is die de rechtszaken tegen zijn voormalige werkgever aanspant, lijkt het bij de behandelingen telkens opnieuw alsof hij terecht staat en lijkt ingegeven door vooringenomenheid. 

 

Het gevecht met een overheidsorganisatie is altijd een strijdt van de lange adem. Een zeer ongelijke strijdt ook. Dat geldt voor bedrijven en ondernemers, maar als burger, individu, en al helemaal als werknemer is dat nagenoeg ondoenlijk. Het kost zo ongelofelijk veel tijd en energie van het individu. Daarnaast is het stinkend duur. Obstakels voor het individu waar de overheid er genoeg van heeft. Aan tijd geen gebrek, energie is ingecalculeerd door mensen die daar gewoon hun brood mee verdienen bij de overheid, en geld is er in overvloed. Het kost de overheid niets, want wordt betaald door ……. ons allemaal via belastinggeld.

 

En dat is de reden waarom de overheid zo vaak weg komt met zaken die niet koosjer zijn vanuit hun kant. De toeslagenaffaire en de gaswinning in Groningen zijn daar de allergrootste voorbeelden van. De belastingdienst is één grote criminele organisatie gebleken. Zij hebben bewust mensen kapot gemaakt in de toeslagenaffaire waarbij wet en regelgeving zijn overtreden. Er heerst een angstcultuur en er wordt gediscrimineerd. Deze aspecten heersen bij de gehele overheid, ik weet niet beter en heb niks anders meegemaakt in de veertig jaar dat ik daar werkzaam ben geweest. Rechters hebben inmiddels toegegeven dat zij de kwesties niet juist hebben beoordeeld, evenals de Raad van State die een vooringenomen houding aannamen. Maar dit geld niet alleen voor de slachtoffers van de toeslagenaffaire.
De manier van rechtspreken, met name in het bestuursrecht is geen foutje, het is een cultuur, een manier van denken, waar ik uiteindelijk ook slachtoffer van ben geworden.

 

En toch ging ik die strijd aan. Het gevoel van onrecht, pijn en vernedering die mij, door mijn ex-werkgever, de gemeente Amsterdam, was aangedaan moest op een of andere manier worden rechtgezet en vergoed.

En uiteraard ben ik door de hele mallemolen tot het gaatje moeten gaan. Gaande weg tegengewerkt door alles wat je niet voor mogelijk houdt als je er aan begint. Leugens, manipulatie, onjuistheden, opkloppen en overdrijven, waarbij je je constant afvraagt ‘’hoe is dit mogelijk, hoe kan dit?’’ Voer voor complottheorieën te over.
Het eindresultaat ligt, bij vooringenomen rechtsspaak, voor de hand. De gemeente Amsterdam werd in het gelijk gesteld omdat ik ondermijnend voor het gezag van leidinggevenden zou zijn. 

 

De ouders van toeslagenaffaire zijn onbeschrijfelijk leed aan gedaan. Ik wil me daar ook zeker niet mee vergelijken, maar zij zijn niet de enige slachtoffers van de overheid. Door de jaren heen zijn er, denk ik, miljoenen slachtoffers van dit falende overheidsbeleid en deze bevooroordeelde zieke cultuur van rechtspraak, zeker in het bestuursrecht. Ik ben zo’n slachtoffer. Ik mag geen Amsterdammer in Amsterdam meer zijn, omdat de stad overbevolkt wordt met mensen die geen Amsterdammer zijn, het Amsterdams niet begrijpen, of er mee om kunnen gaan. Het Amsterdamse gedrag van , hart op de tong, recht voor zijn raap, en daarbij behorende, soms wat botte grove, taalgebruik wordt niet langer geaccepteerd.
Het is nu kwetsend, intimiderend, en bedreigend.

 

Ik heb er uiteindelijk een boek over geschreven. Een limited editon, want het was voor commercieel succes te persoonlijk, te gedetailleerd en heb ik het dus in eigen beheer uitgegeven in een zeer beperkte oplage van 25 stuks. Burgemeester Femke Halsema heb ik persoonlijk het eerste exemplaar overhandigd, waar uiteraard geen reactie op is gekomen. Ik verwachtte dat ook niet. Ik hoop alleen maar dat ze het leest en het stof tot nadenken geeft. En besef over wat voor hypocriete organisatie onder haar leiding en verantwoordelijkheid valt.

Het bracht me ook op het idee voor deze blogsite. Want zoals gezegd ik heb overal ''een mening'' over, en als Angela de Jong met haar mening haar geld kan verdienen, dan kan ik op zijn minst schrijven. Want mijn betrokkenheid met Amsterdam, met het land, met de wereld is er nog steeds. En ik maak me grote zorgen over de toekomst die we met z'n allen te gemoed gaan.