Zoal jullie gemerkt hebben ben ik een stuk minder actief op de socials. Zoals ik ook de vorige keer al opmerkte komt dat deels omdat ik er gewoon niet meer de energie voor kan vinden, of het gewoon te druk heb met andere, interessantere, leukere dingen van het leven. Het leven is al kort en schiet aan je voorbij. Zelfs wanneer het niet leuk is/was.
Vandaag is een bijzondere dag te noemen voor mij. Een lustrum dat ik niet had voorzien, maar het is echt waar. Vandaag is het alweer vijf jaar geleden dat de gemeente fucking Amsterdam mij formeel de straat op joeg na veertig jaar inzet en loyaliteit. Iedereen die mij kent , kent het verhaal, het verhaal wat me zelfs een boek heeft doen schrijven. Een selectief gezelschap, waaronder burgemeester Femke Halsema als eerste, heeft hiervan een exemplaar ontvangen.
Wat het nog meer bijzonder maakt is, dat de tijd is aangebroken om één van de hieruit voortvloeiende consequenties te ondergaan. Ik was hier tijdens de rechtszaken heel duidelijk over daar waar het ging om een afweging te moeten maken over wiens belang het meest geschaad zou worden met dit ontslag en voor wie de consequenties het zwaarst zouden wegen. Ik heb de rechtbanken meegegeven dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn, de vraag niet was of…. maar wanneer ik mijn huur niet meer zou kunnen betalen met alle mogelijke gevolgen van dien. We kennen de afloop. Barbertje moest hangen. En ondanks alle argumentatie, positieve beschrijvingen van (voormalige) collega’s, het feit dat de gemeente Amsterdam het op wel 25+ punten had af laten weten, regels en wetgeving overtrad, oordeelde de bevooroordeelde Centrale Raad van Beroep uiteindelijk dat het belang van Amsterdam zwaarder woog dan het mijne. Dat ik na enige tijd, na dit veertig jarig dienstverband, drie jaar voor mijn pensionering op straat zou belanden omdat ik mijn huur niet meer zou kunnen opbrengen, met mogelijke financiële schulden interesseerde ze geen fuck!
Want ik was een asociale, scheldende, bedreigende bullebak, ‘’ondermijnend’’ voor het gezag van mijn leidinggevenden en zo iemand wil je niet meer in je, ik zeg het nog maar een keer, na veertig jaar, drie jaar voor pensionering, fatsoenlijke, voorbeeldfunctionele, gezagsdragende organisatie hebben natuurlijk. Zo iemand moet je wegsnijden als een kankergezwel, omhakken als een dode boom, afbranden in de hel, of op zijn minst door het land jagen in pek met veren…….
En is dus nu ook het moment aangekomen dat ik mijn riante woning zal moeten verlaten, ik kan het simpelweg niet meer betalen. En dus hebben de Snollebollekes na vijf jaar wachten, want uiteraard stribbelde ik juridisch wat tegen, maar nu dan toch hun zin. Ze hebben het voor elkaar.
Ik moet verhuizen. Ik zal binnenkort een woning betrekken met een totale afmeting die nu in mijn woonkamer past. Ja ik moet heel wat ruimte, luxe, en comfort inleveren. Het is niet anders. Hetgeen waarvoor ik waarschuwde maar geen gehoor vond bij de vooringenomen rechters is een feit. Ik kan mijn huur niet meer betalen. Het leven wat ik gewend was te leven niet meer leven zonder elke maand een fors bedrag van mijn spaarrekening te plukken die hierdoor in recordtempo aan het leeglopen is.
En eigenlijk is dat al twee jaar het geval natuurlijk. En al twee jaar ben ik op zoek naar geschikte en passende woonruimte. En ik denk nu iets te hebben gevonden waarmee ik verder kan.
Ja meer dan de helft kleiner, minder of geen luxe en comfort zoals ik dat heb gehad de afgelopen acht jaar.
Maar het is inherent aan mijn leven. Een leven dat vaak diepe, hele diepe dalen heeft gekend. Maar telkens vocht ik me er doorheen, worstelde maar kwam boven, en beklom weer bergen. Ups en volop downs dus. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel (Johan Cruijff) want dit leven heeft me geleerd met dit soort situaties om te gaan. Ik weet wat het is om het minder te hebben. Ik weet wat het is om eindjes aan elkaar te moeten knopen. En ja dit is een hard gelach. Maar ook hier ga ik uiteindelijk weer uitkomen. En zal het als overwinning voelen.
Een overwinning op die twee tering hoeren die me dit geflikt hebben.
Een overwinning op het stadsdeel Oost en haar onkundig management. Een overwinning op de gemeente Amsterdam die me hebben gekleineerd, vernederd, en gefrustreerd.
Een overwinning op het vooringenomen rechtssysteem dat heel veel individuele slachtoffers maakt.
Een overwinning op alles wat stinkt binnen de gemeente Amsterdam, en de rechtspraak van een verrot systeem.
Want niemand, maar dan ook werkelijk niemand krijgt mij eronder.
Geknakt, gebroken, gescheurd, een trauma en heel veel pijn, en ik heb op de rand gestaan…… maar niemand, niemand is in staat om me helemaal kapot te maken. Ik laat dat niet toe, ik laat dat niet gebeuren, nomather what. Ik ben een overlever, en ook dit ga ik weer overleven.
Het leven bestaat uit het maken van keuzes. De keuze was of riant wonen, of riant leven. Ik kies voor riant leven. Ik maak van mijn tiney house straks een klein paleisje waar ik me prettig zal voelen en het laatste hoofdstuk van mijn leven zal voltooien. Een leven dat door ook de lagere kosten voor mijn gevoel riant genoeg zal zijn. En wat ik zal vieren als overwinning, met opgeheven hoofd en middelvinger naar alles en iedereen die dachten dat ze me aankonden….. voor hen geld slechts FUCK YOU!!! MOTHERFUCKERS!!!
Reactie plaatsen
Reacties